Biskupia Kopa i Srebrna Kopa
Klasyka Gór Opawskich, czyli ich najwyższy szczyt z murowaną wieżą
widokową.
Jestem drugi raz w tych górach, ale pierwszy po ich polskiej stronie. Na
rozpoczęcie jesiennych wakacji w czeskich Sudetach zwiedziłem czeską część Gór
Opawskich, była to pętla przez Solną Horę, Kutny Vrch i Vetrną. Tamtejsze
tereny zostały mocno spustoszone przez kornika kilka lat temu i tam nadal
pozostało sporo otwartych przestrzeni, choć zalesianie powoli postępuje.
Po polskiej stronie Gór Opawskich katastrofa ekologiczna miała miejsce kilka
lat wcześniej, a jej apogeum przypadło na rok 2015. W odróżnieniu od
słowackiej części akcja zalesiania jest prowadzona z dużo większym powodzeniem
i góry te powoli odzyskują swój dawny wygląd sprzed inwazji kornika. Trochę
szkoda, bo ja lubię widokowe przestrzenie, a z kolei nie widzę sensu
wchodzenia na całkowicie zalesione góry. Mogę powiedzieć, że się trochę
spóźniłem na zwiedzanie polskiej części Gór Opawskich, trzeba tu było
przyjechać kilka lat temu, ale trudno, stało się.
Wycieczką tą zamykam opisane już na blogu sudeckie wakacje, spajając ją
pewną klamrą: Góry Opawskie na początek i na koniec. Przyczyna tego jest
bardzo proste - mam to pasmo po drodze z Krakowa.
Zaczynam wycieczkę na parkingu Petrovy Boudy. Prowadzi stąd najkrótsza i
najszybsza droga na Biskupią Kopę prowadząca zielonym szlakiem i rzadkim,
sukcesywnie odrastającym lasem.
z tyłu Praded
Keprnik, Serak
Faktycznie jest blisko, więc szybko docieram na szczyt Biskupiej Kopy, mijając
po drodze tajemniczy krzyż. Nagrobny?
Pod szczytem powstaje prywatne schronisko, choć może „powstaje" to zbyt duże
słowo, bo według wiarygodnych źródeł nic się na budowie nie dzieje od lat, a
teren „budowy" tylko szpeci krajobraz.
Na szczycie Biskupiej Kopy znajduje się murowana wieża widokowa. Wejście do
niej jest zamykane i płatne, kosztuje 50 koron czeskich. Można płacić kartą,
co akurat w Czechach nie jest takie oczywiste. Wg informacji na drzwiach
wejściowych wieża jest otwarta od 10 do 18, latem codziennie, wiosną i
jesienią tylko w weekendy, choć spotkałem się z informacjami, że 100%
pewności wejścia na nią mieć nie można.
Obok wieży znajduje się niewielki pawilon z pamiątkami, napojami i
przekąskami. Jestem na Biskupiej Kopie mniej więcej o 9:30, trzeba poczekać
na otwarcie wieży. Na szczęście pan ją obsługujący przychodzi punktualnie i
otwiera drzwi wejściowe. Widok z wieży jest bez szału, sporą część panoramy
zajmują płaskie jak stół tereny Niziny Śląskiej, a całości sporo brakuje do
beskidzkich wieloplanów widokowych. Ale byłem, zobaczyłem i
obfotografowałem.
wieża na Biskupiej Kopie
"budowa" schroniska
w dole miasto Zlate Hory
Nizina Śląska
na horyzoncie Jeseniki od Pradeda po Serak
Zlate Jezero
Praded
Nizina Śląska
Srebrna Kopa
Schronisko Pod Biskupią Kopą
Przed wejściem do schroniska charakterystyczne dla niego rzeźby, a w środku
turystyczny standard, dekoracja z krawatów oraz pan z instrumentem
klawiszowym szykujący się do koncertu. Nie miałem okazji i potrzeby
sprawdzić, jak karmią.
Spod schroniska idę szerokim duktem, żółtym szlakiem trawersującym zbocza
Biskupiej Kopy aż do Przełęczy Pod Kopą. Efekty zalesiania widać jak na dłoni,
tzn. niewiele widać pomiędzy drzewami przy ścieżce, aż do Przełęczy Pod Kopą.
na Przełęczy Pod Kopą - widok na Srebrną Kopę
Drugi cel mojej dzisiejszej wycieczki to Srebrna Kopa. Łagodne podejście
pośród zarastających widoki drzew, żółtych traw i pięknego wrześniowego
nieba.
Schronisko Pod Biskupią Kopą
wieża na Biskupiej Kopie
Na samym szczycie Srebrnej Kopy są dość ograniczone widoki, ale napotkani
turyści informują mnie, że kawałek za szczytem jest sympatyczna polanka z
dość dobrą widocznością. Idę tam, faktycznie mają rację.
Praded
Biskupia Kopa
Na Petrovy Boudy wracam z Przełęczy Pod Kopą krótkim bezszlakowym odcinkiem, a
potem żółtym szlakiem. Po drodze mam źródełko oraz widoki na czeską część Gór
Opawskich, którą wędrowałem tydzień temu na rozpoczęcie czeskich wakacji.
Uwaga, najlepsze widoki są wtedy, gdy się zejdzie ze szlaku i pobuszuje trochę
w miejscu, którego znalezienie przypisuję swej intuicji, która tym razem mnie
nie zawiodła. To tutaj: https://mapy.com/s/dejabojufe
źródło (po czesku pramen) św. Rocha
w dole wieś Petrovice
Solna Hora
Na Petrovy Boudy w miejscu dawnego schroniska spalonego w 1996 eoky znajduje
się bufet, w którym na pożegnanie zamawiam sobie ostatnią puszkę czeskiego
piwa (bezalkoholowego, bo wozem jestem), za 45 koron czeskich (ok. 8 zł), co
jak na polskie realia jest ceną promocyjną, ale ponoć jak na czeskie to
drogo. Specjalistą od Czech nie jestem, wierzę im na słowo.
W Czechach nadal króluje lager. Niezły, ale to tylko lager. Daleko tu do
różnorodności polskich browarów rzemieślniczych, a kupienie piwa typu IPA
(mojego ulubionego) graniczy z cudem. Pewnie narażę się fanom czeskiego
piwa, a jest ich sporo, ale dla mnie to Polska jest piwnym rajem, o ile
oczywiście ktoś nie zawęża konsumpcji do popularnych piw produkowanych przez
nasze koncerny browarnicze.
Oczywiście piwo nigdy nie było i raczej nie będzie motorem moich wycieczek, to
tylko miły dodatek.
Tą wycieczką kończę mój pierwszy w życiu pobyt w czeskich górach. Pogoda
była średnia, na szczęście dwa ostatnie dni (zwłaszcza wycieczka w Jeseniki odbyta w rewelacyjnych warunkach)
podratowały znacznie całościową ocenę wyjazdu. W sumie zrealizowałem wszystkie
główne plany wycieczkowe, na dalszych pozycjach listy był jeszcze Keprnik i
Góry Rychlebskie.
Najmocniejszym punktem tych wakacji była opisywana w poprzedniej relacji wycieczka w Jeseniki od Pecnego po Pradeda.
Może kiedyś przyjadę tu ponownie, ale będę szukał noclegu
bardziej na zachód (obecnie nocowałem w Vrbnie), by właśnie tam pójść w góry i
zahaczyć też o masyw Śnieżnika. Dobrze by było też odwiedzić Międzygórze. Ale
może się też okazać, że będę wolał pojechać gdzie indziej, czas pokaże.
Sebastian Słota





































Komentarze
Prześlij komentarz